ஆக்டேவியோ பாஸ்_2 நீள் கவிதைகள் Longer Poems of Octavio Paz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஆக்டோவியோ பாஸ் (1914 – 1998)

 

லத்தீன் அமெரிக்கக் கவிதையுலகில் நாம் அறிவுஜீவித்தன்மையான ஒரு கவிஆளுமையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமானால் அதற்கான முதலும் இறுதியுமான நபர் ஆக்டேவியோ பாஸாகத்தான் இருப்பார். ஆக்டேவியோ பாஸின் பெயர் எந்த அளவுக்கு கவிதைச் சாதனையில் உறுதியான இடம் பெறுகிறதோ அதே அளவுக்கு அவரது கட்டுரைகள் கோட்பாட்டியல் சாதனையில் அதற்கு நிகரான பெயரைப் பெற்றுத்தந்துள்ளன. பன்முக ஆளுமை கொண்டவராய் நாம் பாப்லோ நெருடாவைக் கொண்டாடினாலும் நெரூடா லெவிஸ்ட்ராஸ் பற்றிய கட்டுரைப் புத்ததகத்தை எழுதியிருப்பாரா என்பது சந்தேகம்தான். நெரூடாவுக்கும் ஸர்ரியஸித்தோடு தொடர்பிருந்தது என்பது கலை இயக்கங்களின் வரலாற்று மாணவர்களுக்கு தெரிந்த எளிய தகவல்.

 

பாஸ் பிற சக லத்தீன் அமெரிக்கக் கவிஞர்களுக்கு மத்தியில் அவர் வார்த்தையின் கலை பற்றிய தியானங்களிலும் அதன் சிக்கல்களிலும் அதன் மிக மையமான அக்கறைகளிலும் ஆழ்ந்த கவனம் செலுத்தியவர். ரோமன் யாக்கோப்ஸனின் கட்டுரைகளை கவனமாகப் படித்து அவரது சிந்தனைச் சுவட்டினை ஒட்டிப் பயணப்பட்டார் பாஸ். அடிக்கடி ரோமன் யாக்கோப்சனை மேற்காட்டுவது மட்டுமன்றி தனது வார்த்தைக் கலை பற்றிய கோட்பாடுகளின் கருத்துருவாக்கல்களில் யாக்கோப்சனின் சிந்தனைகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். மொழித் திறன் குறிப்பாக படைப்பாக்கத்தில் -மொழியின் செயல்பங்கு-பற்றி ரஷ்ய உருவவியலாளர்களின் கருத்துக்களையும் பாஸ் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டார் என்பதும் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு அம்சம். ஆந்ரே பிரெத்தன் பற்றிய பாஸின் சர்ச்சைகளில் அழகியல் நோக்கத்திற்கான மொழியின் கூறுகளை தீவிரமாக ஆராய்ந்தவர் பாஸ். மனிதமொழி எந்த அளவுக்கு தனித்துவமிக்கதாய் இருக்கிறதோ அந்த அளவுக்கு அது இயற்கை மொழிகளையும் சார்ந்திருக்கிறது. மேலும் கவிஞன் பயன்படுத்தும் அழகியலுக்கான மொழியும் இயல்உலகின் சகல தன்மைகளையும் கொண்டுதான் இயங்குகிறது. பாஸ் இந்தியா இலங்கை மற்றும் பாரிஸ் ஆகிய நாடுகளின் தூதுவராகப் பணியாற்றினார். அவரது மிகச்சிறந்த கவிதைகள் இந்தியா மற்றும் கீழைநாடுகளில் அவர் பெற்ற அனுபவங்களிருந்து பிறந்தவை. இதற்கு முக்கிய எடுத்துக்காட்டாக இருப்பது ஈஸ்ட்டர்ன் ஸ்லோப் என்ற கவிதைத் தொகுதி. 1990ஆம் ஆண்டில் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு அவருக்கு வழங்கப்பட்டது.

 

 

 

 

இரு தோட்டங்களின் தொல்கதைகள்

 

ஒரு வீடு

ஒரு தோட்டம்

இடங்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது:

அவை சுழல்கின்றன,

வந்து போகின்றன.

அவற்றின் ஆவித்தோற்றங்கள்

புவிவெளியில் வெளிப்படுகின்றன

வேறு வெளி

காலத்தினுள்ளே வேறு காலம்

அவற்றின் கிரகணங்கள்

கைவிடப்படல்கள் அல்ல:

அந்த கணங்கள் ஒன்றின் வாழும் பிழம்பினால்

நாம் எரித்துத் தீய்க்கப்படுவோம்

ஒரு வேளை

அது ஒருகணம் நீண்டிருக்குமானால்.

காலத்தைக் கொல்வதற்கென்று தீர்மானிக்கப்பட்டு:

துண்டு துண்டாய்

நாம் சாகிறோம்.

ஒரு தோட்டம் என்பது ஒரு இடமல்ல:

செந்நிற மணல் நிரம்பிய நடைபாதை வழியாய்

நாம் நுழைகிறோம்

 

ஒரு நீர்த்துளி

நாம் அதன் மையத்தினுள் அருந்துகிறோம்

பச்சைத் தெளிவுகள்,

மணிநேரங்களின் சுழல்களின் வழியாய் நாம் மேலேறுகிறோம்

பகல்வெளிச்சத்தின் உச்சிவரை

பிறகு கீழிறங்குகிறோம்

அதன் சாம்பல்களின் உச்சத்தின் இறுதி வரை.

இரவில் நதிகள்:

தோட்டங்கள் அலையலையாய் விலகி ஒதுங்குகின்றன.

மிக்ஸேகோவாகின் தோட்டம்

காயங்களால் மூடப்பட்ட ஒரு சவம்.

ஏறத்தாழ சரிந்து கவிழும் ஒரு கட்டிட அமைப்பு.

நான் ஒரு சிறுவனாயிருந்தேன்

தோட்டம் என் தாத்தாவாகயிருந்தது.

அதன் பசிய கால்களைச் சுற்றிப் பற்றி ஏறினேன்,

தரைதட்டிய ஒரு கப்பலின் கொடிமரங்களென்பதை

நான் அறியாமல்

தோட்டம் அறிந்திருக்கிறது:

குற்றவாளி தன் கோடறிக்குக் காத்திருந்தது போல்

தன் அழிவுக்காக அது காத்திருந்திருக்கிறது.

அத்தி மரம் தாய் மற்றும் பெண் கடவுள்:

கோபம் கொண்ட பூச்சிகளின் ரீங்காரம்,

குருதியின் செவிட்டு ட்ரம்கள்,

சூரியன்,

மற்றும் அதன் சுத்தியல்

எண்ணிக்கையற்ற கரங்களின் பச்சை-அணைப்பு

அடிமரத்தில் போடப்பட்ட வெட்டுக்கீறல்.

பாதி திறக்கப்பட்ட உலகம்:

நான் சாவைக் கண்டேன் என நம்பினேன்

நான் இருத்தலின் இன்னொரு முகத்தைப் பார்த்தபோது

அங்கே சூன்யம்:

நிலையான அம்சங்களற்ற பிரகாசம்.

அஜூஸ்கோவின் புருவத்தின் மேல்

ஒரு கற்றை வெள்ளை அமைப்புருவாக்கம்

வேறு ஒன்றும் இல்லாத வரை

ஆனால் ஒரு ரத்தச்சிவப்பு தொகுதி:

பெருமழையின் கரிய நிற நான்குகால் பாய்ச்சல்

சமவெளியை மூடுகிறது.

லாவாவின் மீது மழை

மெக்ஸிகோ:

இரத்தக் கரைபடிந்த கல் மீது தண்ணீர் நடனமிடுகிறது

கண்ணாடிகளின் மாதங்கள்

எறும்புப் புற்று அதன் பூமிக்கு அடியிலான சடங்குகள்:

குரூர வெளிச்சத்தில் மூழ்கிப் போய்

என் எறும்புப் புற்று-உடல் சுத்திகரிக்கப்பட்டது.

நான் அங்கே பதுங்கியிருந்தது

என் அழிவின் காய்ச்சல்மிகு கட்டிடம்.

சிறகுகள்

பூச்சியின் கூர்மையான பாடல்கள்

காய்ந்த புற்களை வெட்டுகின்றன.

வெளிச்சம், வெளிச்சம்:

காலத்தின் வஸ்து மற்றும் கண்டுபிடிப்புகள்.

கற்றாழை மற்றும் கனிமம்,

அடோபிக் குடிசைகளில்

பாதரசப் பல்லிகள்,

வெளியைக் கிழித்துக் கொண்டு அந்தப் பறவை

தாகம், களைப்பு, மணல்புயல்கள்-மணல்புயல்கள்

காற்றின் தொடுதலுக்குட்படா பிரசன்னங்கள்.

பைன்மரங்கள் எனக்கு நானே பேசிக்கொள்ள கற்றுத்தந்தன.

அந்த தோட்டத்தில் நான் விடைபெறச் சொல்லிக்கொள்வது

எப்படியெனக் கற்றுக் கொண்டேன்.

அதன் பிறகு தோட்டங்கள் ஒன்றுமே இல்லை.

 

ஒரு நாள்

நான் ஏதோ திரும்பி வருவது போல்

என் வீட்டுக்கல்ல:

ஆனால் தொடக்கத்தின் தொடக்கத்திற்கு

நான் ஒரு தெளிவினை அடைந்தேன்.

அகலத் திறந்து

கட்டினேன்

ஒளி மற்றும் தண்ணீரின் உணர்ச்சி மிகு விளையாட்டுக்காக.

பரவல்கள் ஒருங்கிணைப்புகள்:

பச்சைகளின் உத்வேகமூட்டும் நாக்கு சத்தங்களிலிருந்து

சாம்பல்களுக்கிடையேயான சாம்பல் நிறம் வரை

இன்னும் ஈரமான நீலம்வரை

இன்னும் அதிகமாய் காயமான ரோஜா வரை

வெளிப்படுத்தப்பட்ட தங்கம்

இன்னும் அதிகப் பச்சையான பச்சைக்கு

அந்த இரவு நான் வேப்ப மரத்தை நேருக்கு நேர் சந்தித்தேன்.

அதன் தோள்களில்

தனது காட்டுமிராண்டி ஆபரணங்களுடன் இந்த வானம்.

வெப்பமானது ஒரு பிரம்மாண்டமான மூடும் கையாக இருந்தது

உங்களால் மூச்சுவிடத் தடுமாறும் வேர்களைக் கேட்க முடிந்தது

புவிவெளிகளின் அகல்தன்மை

வருடத்தின் நிதானமான எரிதல்

புழுதியின் ஒரு முகமூடியுடன்

மரம் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.

அதனுடைய பெருமை என்னவோ

பொறுமையின் ஒரு நினைவுச் சின்னமாயிருந்தது

அணில்களின் வீடுகளில்

ப்ளாக் பறவைகளின் ஹாஸ்டல் விடுதிகள்,

அதன் கைகள்

பல நிலவுகளின் வீடாக இருந்தது.

வேகம்தான் நம்பகத்தன்மை:

சக்தி, ஏற்பு:

எவருமே தனக்குள் முடிந்துவிடுவதில்லை.

ஒவ்வொருவரும் ஒரு முழுமை

இன்னொரு முழுமையில்

இன்னொன்றில்:

நட்சத்திரக் கூட்டம்.

அந்த மாபெரும் வேப்ப மரம்

தன் சிறிய வடிவையும் அறிந்திருந்தது.

அதன் காலடிகளில்

நான் உயிருடன் உள்ளேன் என்பதைக் கற்றேன்

நான் கற்றேன் மரணம் என்பது சுய விரிவு

மற்றும் சுயம் மறுத்தல் என்பது வளர்ச்சி என

பேருண்டிக்கும் தற்பெருமைக்குமிடையே

வாழ்வுக்கான பசி.

அல்லது சாவுக்கான ஈர்ப்பு,

இடைநிலை

மரங்களின் சகோரத்துவத்தில்

என்னையே எனக்குள் சமரசம் செய்யக் கற்றேன்

என்னுடன் அல்ல:

ஆனால்

எது ஒன்று என்னை தூக்கி இறுத்தி வைத்து

பிறகு விழச் செய்கிறதோ அதனுடன் இணக்குவித்தேன்.

நான் ஒரு இளம் பெண்ணைச் சந்தித்தேன்

ஒப்பந்தம்

கோடையின் சூரியன் மற்றும் இலையுதிர்காலத்தின் சூரியன்:

அவள் கண்கள்.

கழைக்கூத்தாடிகளை விரும்புபவள்,

வானவியல் ஆய்வாளர்களை,

ஒட்டகப் பாகர்களை,

 

நானோ கலங்கரை விளக்குளைக் காப்பவர்களை

தர்க்கவியலாளர்களை,

சாதுக்களை.

எங்கள் உடல்கள் பேசின,

இணைந்தன,

பிறகு பிரிந்தன.

நாங்கள் அவற்றுடன் பிரிந்தோம்.

அப்பொழுது மழைக்காலம்.

தூளாக்கப்பட்ட புற்களின் வானங்கள்

ஒவ்வொரு நாற்சந்தியிலும்

ஆயுதமேந்திய காற்று.

தொல்கதையின் இளம்பெண்ணுக்குப் பிறகு,

புயலால் புரட்டப்பட்ட ஏரியின் மாலுமிப் பெண்,

நான் அவளை ஆல்மெண்டிரிட்டா என்றழைத்தேன்

ஒரு பெயரல்ல

ஒரு பயமற்ற பரிசல்

மழை விழுந்தது

பூமி உடையணிந்ததால் அம்மணமானது

பாம்புகள் தம் துளைகளிலிருந்து நெளிந்து வந்தன

நிலவு தண்ணீரால் ஆகியிருந்தது

சொர்க்கம் அவளது கூந்தலை அவிழ்த்துவிட்டது

அவளது பின்னல்கள் கட்டற்ற நதிகள்

நதிகள் கிராமங்களை விழுங்கின

சாவும் வாழ்வும் ஒன்றாகின

பிசையப்பட்ட மண்ணின் மாவு,

மற்றும் சூரிய ஒளி

தீவிர காமத்தின் பருவகாலம் மற்றும் பெருநோய்,

இடிமின்னல்களின் பருவகாலம்

சந்தன மரத்தின மீதாய் பிய்ந்து

பிறப்பு நட்சத்திரங்கள் கிழிந்து அழுகி

உன் பிறப்புறுப்பில் மறு உயிர்ப்படைந்தபடி

அன்னை இந்தியா

கன்னி இந்தியா

உயிர்ச்சாறு மற்றும் விந்துக்களால் நனையப்பெற்று

விஷமிகு சாறுகள்

செதில்களால் முளைவிட்ட வீடு

ஆல்மெண்டிரிட்டா:

வளையம், வீசும் காற்றுக்கு இடையில்

அணையா தீப்பிழம்பு

வாழை இலைகளின் இரவினுள்

அந்த பச்சை கங்குகள்

ஹமாத்ரியாத்,

யக்ஷி:

புதரினுள் சிரிப்பொலி

இருண்ட காட்டு வழியில் வெண்ணிறத்தின் பின்னல்

கூடுதல் இசை

உடலை விட

நிறைய பறவைகளின் பறத்தல் இசையை விட

பறவை என்பதை விட அதிகம் பெண்:

சூரியன் உன் வயிறு,

சூரியன் நீரில்

கலயத்தினுள் சூரியனின் தண்ணீர்

என் நெஞ்சினுள் நான் விதைத்த சூரியகாந்தி விதையின் ஒரு மணி

அகேட் ரத்தினம்

சிங்க-மஞ்சள்

எலும்பின் தோட்டத்தில் தீப்பிழம்பாய் ஒரு கதிர்.

ஸூவாங்ஸ்யூ வானத்திடம் கெஞ்சினார்

அதன் மினுங்கும் நட்திரங்களை

காற்றிடம் கெஞ்சினார் அதன் சிம்பல் இசைக்கருவிகளை

தன் ஈமச்சடங்குக்கு வேண்டுமென்று

நாம் வேப்ப மரம் நம்மை மணந்து கொள்ள வேண்டுமென்று

கெஞ்சுகிறோம்.

 

தோட்டம் என்பது ஒரு இடமல்ல.

 

அது ஒரு ஊடுசெல்கை.

ஒரு பேருணர்ச்சி:

நாமறியோம் நாம் செல்வதெங்கே என

தீர்ந்து போவதென்பதே போதுமானது,

தீர்ந்து போவதென்து இருத்தலாகும்

ஒரு தலைசுற்றும் இயக்கமின்மை.

பருவகாலங்கள்

பேரரசர்களின் ஆட்சிமாற்றம் போல

ஒவ்வொரு குளிர் பருவத்திலும்

விரிந்து வெளிப்படும் வருடத்தின் மீதாக

ஒரு உயர் மாடி

நன்கு சுருதி சேர்க்கப்பட்ட வெளிச்சம்

இசையதிர்வுகள்,

தெள்ளத்தெளிமைகள்,

காற்றின் சிற்பங்கள்,

உச்சரிக்கப்பட்ட அடுத்த நொடி காணாமல் போகிறது

சொற்றொடர்கள்

அதிர்ஷ்டமுள்ள தீவுகள்

புற்களில் கெட்டிப்பட்டு

டெமாஸ்த்தெனிஸ் என்னும் பூனை

ஒரு ஒளிரும் நெருப்பு கங்கு

பெண் பூனை செமிராமிஸ்

கனவுப் பிசாசங்களை விரட்டுகிறது

பிரதிபலிப்புகள், எதிரொலிகள் மற்றும் நிழல்களுக்காய்

பதுங்கியிருக்கிறது

தலைக்கு மேலே

காக்கைகளின் பரிகாசங்கள்

கினி சேவலும் அதன் பெட்டையும்:

நாடுகடத்தப்பட்ட ஊமை இளவரசர்கள்

ஹறப்போ பறவைகள்

தலைக் குஞ்சமும் மூக்கும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு அணியூக்கு

கண்கூசும் கிளிகளின் பச்சைநிற படையணிவகுப்பு,

கழுகின் சலனமின்மை,

கருப்பு,

தடைப்படுத்தாத வானில்.

வானியல் ஜியோமிதிகள்

பகலின் உச்சத்தில் துரிதமிகு நட்சத்திரக் கூட்டங்கள்,

இப்பொழுது

அசைவின்றி

அலையின் விளிம்பின் மீது

ஒரு ஆல்பட்ராஸ் பறவை,

நுரைநீரின் உச்சம் ஒரு நொடிநேர மறைவு

நாம் டர்பன் நகருக்கு வெகுதூரத்தில் இல்லை

(பெசோவா இறந்தது அங்கேதான்.)

ஒரு பெரிய லாரியைக் கடக்கிறோம்.

அது மொம்பாஸா நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது.

அது பழத்தைப் பெயராகக் கொண்ட ஒரு துறைமுகம்.

(என் குருதியினுள்

கப்பல்களின் விழிப்புக் களியாட்டச் சேகரங்கள்:

கேமோயின்கள், வாஸ்கோ ட காமாக்கள் மற்றும் பிறர்.)

தோட்டம் விட்டுச் செல்லப்பட்டது.

பின்னாலா அன்றி முன்னாலா?

நாம் நம்முடன் எடுத்துச் செல்வதன்றி

வேறு எந்தத் தோட்டங்களுமில்லை.

மறுகரையில் நமக்காய் காத்திருப்பதென்ன?

மாறிக்கொண்டிருக்கும் பேருணர்ச்சி:

கரையற்ற காற்றில் வெளிச்சம்:

பிரஜன்பார்மிதா

இன்னொருகரையில் நம் தாய்ப்பெண்

தாங்கள் தாங்களே,

தொல்கதையின் இளம்பெண்

தோட்டத்தின் கண்மணி

 

நான் நாகார்ஜூனனை

மற்றும் தர்மகீர்த்தியை மறந்தேன்,

உன் முலைகளில்

உன் கதறலில் அவர்களைச் சந்தித்தேன்:

(தாந்த்ரீக) மைதுனம்

இருவரும் ஒருவரில்

எல்லோரிலும் ஒன்றாய்

சகலமும் ஒன்றுமின்மையில்

சூன்யதா

வெறுமையின் அபரிமிதம்,

வட்ட வெறுமை உன் இடுப்பின் வளைவினைப்போல்.

நிழல்கள் சுழன்றவண்ணம்

ஒரு ஒளிக் குளத்தின் மீது

கார்மோரண்ட் பறவைகளும் மீனும்?

 

பதினேழு சொற்றொடர்களின் உந்துத் துரப்பணங்கள்

சமுத்திரத்தில் செதுக்கப்பட்டு

பாஷோவால் அல்ல:

என் கண்களின் அருகில்,

சூரியன் மற்றும் பறவைகள்

இன்று

ஏறத்தாழ நான்கு மணிக்கு

மாரிட்டேனியாவின் உயரங்களில்

ஒரு அலைத் தெறிப்பு:

உப்பின் வண்ணத்துப் பூச்சிகள்:

மறைதல்கள்,

ஒன்றுபோல ஆனவற்றின் உருமாற்றம்,

அந்த இதே நேரத்தில்

டெல்லியும் அதன் சிவப்புக் கற்களும்

அதன் இருண்ட நதியும் வெண்ணிற கோபுரங்களும்

உடைந்து சிதறிய நூற்றாண்டுகள்

எல்லாம் உருமாற்றப்பட்டன.

கனமற்ற கட்டிடக்கலை

ஸ்படிகமாதல்கள்

மேலோட்டமான பார்வைக்கு மூளை சம்பந்தமான

மேலும் உயர்ந்த தலைசுற்றல்கள்

ஒரு நிலைக்கண்ணாடிக்கு மேலாய்

தெள்ளத் தெளிமைகளின் சுருள் வட்டங்கள்.

தோட்டம்

தனது அதலபாதாளத்திலேயே அமிழ்கிறது

பெயரற்ற ஒரு அடையாளத்தில்

அல்லது அது வஸ்துவற்றது.

குறிகள் துடைத்து அழிக்கப்பட்டுவிட்டன:

நான் தெளிவிற்குள் உற்றுப் பார்க்கிறேன்.

 

 

நதி

ஓய்வற்ற நகரம் என் குருதிக்குள் ஒரு தேனீயாய் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு நீண்ட எஸ் வடிவில் சிடுசிடுப்பான முனகலை

தடம் வரைகிறது விமானம்,

தொலைவான இடங்களில் பழுதடைந்து நிற்கும் ட்ராம்கள்,

அவமானப் பழிப்பிற்கு ஆளான ஒரு மரத்தை யாரோ ஒருவர்

நடு இரவில் பிளாசாவில் உலுக்குகிறார்

உயர்ந்து உடைபடுபவையும் மற்றும்

தேய்ந்து மறைபவையுமான இரைச்சல்

ஒரு ரகசியத்தின் கிசுகிசுப்பாகி காதுக்குள் குடைகிறது

அவை இருளைத் திறக்கின்றன ஆ மற்றும் ஓ வின் கூர் முகடுகளில்,

அதிகம் பேசாத உயிரெழுத்துக்களின் நிலவறைவழியில்

கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு

நான் மேலிருந்து கீழாய் பாய்ந்திறங்கும் கேலரிகள்

போதையுற்ற அட்ஷரம் ஒரு குழிக்குள்

ஒரு மை நதியைப் போல வீழ்கிறது,

நகரம் போய் வந்து கொண்டிருக்கிறது

அது என் நெற்றிப் பொட்டில் வந்து சேரும்போது

அதன் கல் உடல் உடைந்து சிதறுகிறது,

இரவு முழுவதும் ஒன்றடுத்து ஒன்றாய்

சிலை அடுத்த சிலையாய்

பீச்சும் நீருற்று அடுத்து மற்றொன்றாய்

கல் அடுத்து கல்லாய்

முழு இரவுக்கும்

அதன் உடைசல்கள்

என் முன் நெற்றியில் ஒன்றையொன்று தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன,

இரவு முழுவதும்

நகரம் என் வாய் வழியாக தூக்கத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது

ஒரு மூச்சுத் திணறலான உரையாடல்,

விவாதிக்கும் கல் மற்றும் திக்கித்திணறும் நீர்கள்

அவற்றின் கதை.

ஒரு கணம் சலனம் அற,

போய் வந்தபடி இருக்கும் என் குருதியை,

போய் வந்தபடி இருந்து

எதையும் சொல்லாதிருக்கும் என் குருதியை சாந்தப்படுத்த,

அத்திமரத்து நிழலில் அமர்ந்திருக்கும் யோகியைப் போல்

என் மேல் அமர்ந்தபடி,

நதியின் விளிம்பில் புத்தனைப் போல்

அந்த கணத்தை நிறுத்த,

அந்த ஒற்றைக் கணம்

காலத்தின் விளிம்பில் நிறுத்தப்பட்டு,

தன் உறக்கத்தில் பேசியபடி ஏதும் சொல்லாது

தன்னுடன் என்னைக் கொண்டு செல்லும்,

என் நதியின் படிமத்தை அடித்தழிக்க

நதியின் கரையில் அமர்ந்து,

நதியை நிறுத்த

அந்த கணத்தைத் திறக்க,

தண்ணீரின் மையம் வரை செல்லும்

அதன் ஆச்சர்யமுற்ற அறைகளை

துளைத்துச் சென்று நீரின் மையத்தையடைந்து

நீரூற்றில் நீர் பருகிட,

கல்லின் உதடுகளிலிருந்து வழியும்

நீலநிறச் சொற்றொடர்களின் நீர் பீச்சலாய்,

அவனது சுயத்தின் விளிம்பில் அமர்ந்த புத்தனைப் போல்

இரவின் விளிம்பில் அமர்ந்தவாறு,

மூடியிடப்பட்ட அந்த கணத்தின் மினுங்கலாக மாற

பெரும் தீ

மற்றும் அழிவு

மற்றும் கணத்தின் பிறப்பு

காலத்தின் விளிம்பில் பிரம்மாண்டமாய்

பாய்ந்தோடி வரும் இரவின் சுவாசம் என

நதி என்ன சொல்கிறதோ

அதைச் சொல்வதற்கு

உதடுகளைப் போல் தோன்றும் ஒரு நீண்ட சொல்

முடியவே முடியாத ஒரு நீண்ட சொல்

கல்லின் கடினமான வாக்கியங்களில்

காலம் எதைச் சொல்கிறதோ அதை,

கடினமான கல் வாக்கியங்களில் சொல்வதற்கு

உலகங்களை மூடியபடியிருக்கும்

சமுத்திரத்தின் அகன்ற உடல் அசைவுகள்.

நடுக் கவிதையில்,

ஒரு பெரும் இயலாமை என்னை மீறுகிறது,

சகலமும் என்னைக் கைவிடுகிறது,

என்னருகில் எவருமில்லை,

நான் எழுதும்போது

பின்பக்கமிருந்து என்னை உற்றுப்பார்க்கும்

அந்தக் கண்களின் உறுத்தும் பார்வையுமில்லை,

எனக்குப் பின்புறமோ அல்லது முன்னாலோ எவருமில்லை,

பேனா கலகம் செய்கிறது,

இங்கே தொடக்கமுமில்லை,

முடிவுமில்லை,

தாவிச் செல்ல ஒரு சுவர் கூட இல்லை,

கவிதை

மனிதர் கைவிட்ட எஸ்பிளனேட் போலிருக்கிறது,

என்ன சொல்லப்பட்டதோ அது சொல்லப்பட்டதல்ல,

சொல்லப்படாதது சொல்லப்பட முடியாமல்,

கோபுரங்கள்,

சிதைந்த மாடிகள்,

பாபிலோன்கள்,

ஒரு கருப்பு உப்புக் கடல்,

ஒரு குருட்டு ராஜ்ஜியம்,

இல்லை,

என்னை நிறுத்த,

அமைதியாக்க,

பச்சைநிற உயரலைகள்

என் விழிமூடிகளில் முளைவிடும்வரை

என் கண்களை மூட,

பல சூரியன்களின் திடீர்ப் பொங்கி வழிவு,

தரிசனப் பார்வையின் காற்றினடியில்

நீண்டு நடுங்குகின்றன அட்ஷரங்கள்,

அலை

ஓரலையாய் உருண்டு

அது பாதுகாப்பு மதகுச்சுவரை உடைக்கிறது,

காகிதம் நட்சத்திரங்களால் நிறைவதற்குக் காத்திருந்து,

கவிதை சிக்கிப்பிணைவுற்ற சொற்களின் வனமாக மாற,

இல்லை,

நான் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை,

எவர் ஒருவரும் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை,

எவருமில்லை,

எதுவுமில்லை,

குருதியை தவிர,

குருதியின் இந்த வந்து போதல்களைத் தவிர ஒன்றுமில்லை,

எழுதப்பட்டதின் மீதான இந்த எழுத்து,

கவிதையின் மத்தியில்

அதே வார்த்தையின் திரும்பக்கூறல்,

காலத்தின் சொல்லசைகள்,

உடைந்த எழுத்துக்கள்,

மசிச்கறைகள்,

போய் வந்தபடி இருக்கும் குருதி

எதுவும் கூறாமல் என்னைத் தாங்கிச் செல்கிறது.

நான் பேசுகிறேன்,

காகிதத்தின் மேல் என் முகம் குனிந்தவாறிருக்க,

என்னருகில் யாரோ எழுதுகிறார்

குருதி போய்வந்த வண்ணமிருக்க,

மற்றும் நகரம் அவரது குருதியினுள்ளாய் போய்வந்து கொண்டிருக்கிறது,

ஏதோ சொல்ல விழைகிறது,

காலமும் ஏதோ சொல்ல விழைகிறது,

இரவு பேச விழைகிறது,

இரவு முழுவதும்

அந்த மனிதன்

ஒரே ஒரு சொல்லைச் சொல்ல விரும்புகிறான்,

இறுதியாகத் தன் உரையாடலைப் பேச,

அது தூளாகிய கற்களால் ஆனது,

மேலும் நான் என் காதுகளைத் தீட்டிக் கொள்கிறேன்,

அந்த மனிதன் சொல்வதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்,

நகர்ந்தவாறிருக்கும் இந்த நகரம்

சொல்வதைத் திரும்பச் சொல்வதற்கு

இரவு முழுவதும்

அந்த உடைந்த கற்கள்

ஒன்றையொன்று தேடுகின்றன,

என் நெற்றியை தடவித் தேடியபடி,

இரவு முழுவதும் தண்ணீர் கல்லுடன் சண்டையிடுகிறது.

இரவுக்கு எதிராய் சொற்கள்,

இரவுக்கு எதிராய் இரவு,

ஒளிபுகா யுத்தத்தை எதுவும் வெளிச்சமிடவில்லை

கைகளின் அதிர்ச்சி கல்லுக்கு ஒற்றை மினுங்கலையும் பறித்துத் தரவில்லை

இரவுக்கு ஒரு தீப்பொறி

எவர் ஒருவரும் ஓய்வைத் தரமாட்டேன் என்கிறார்,

நித்தியர்களுக்கிடையிலான சாகும்வரையிலான ஒரு யுத்தம்,

பாதுகாப்பளிக்க,

குருதியின் ஆற்றினை நிறுத்த,

மை ஆற்றினை நிறுத்த,

சொற்களின் ஆற்றினை நிறுத்த,

நீரோட்டத்திற்கு திரும்பிச் செல்ல,

மேலும் இரவு தன் மேலேயே சுழன்று

அதன் தங்கப்பிழம்பாய் மின்னும் குடல்பாகங்களை வெளிக்காட்ட.

மேலும் தண்ணீர் தன் இதயத்தைக் காண்பிக்க,

மூழ்கிய கண்ணாடிகளின் ஒரு கற்றை,

காற்று வேருடன் பிடுங்கும் ஒரு கண்ணாடி மரம்

(மற்றும் அந்த மரத்தின் ஒவ்வொரு இலையும் படபடக்கிறது,

மினுங்குகிறது மேலும் குரூர வெளிச்சத்தில் காணாமல் போகிறது,

கவிஞனின் படிமத்தின் சொற்கள் இழக்கப்பட்டது போல்),

காலம் கெட்டிப்படட்டுமாக,

அதன் காயம்

கண்ணுக்குப் புலனாகாத் தழும்பாகட்டுமாக,

உலகின் தோல் மீது

அதிகம் தெரியாத ஒரு மென்மைக் கோடாகட்டுமாக,

வார்த்தைகள் தம் ஆயுதங்களை கீழே போடட்டும்,

ஒன்றாய் நெய்யப்பட்ட

ஒரு ஒற்றை வார்த்தையாக கவிதை ஆகட்டுமாக,

முன்னேறும் மசியாத ஒளிப்பிரகாசம்

தீக்குப் பின்னால் கரிந்து போன

புல்லைப் போல ஆன்மா கருப்பாக்கப்படட்டும்,

கல்லாய் மாறிய கடலின் நிலவுப் பாங்கான முலை

எதையும் பிரதிபலிக்காது

ஓரம் சிதைந்த பரிமாணங்களைத் தவிர,

விரிவாக்கம்,

அதன் மீதே கிடத்தப்பட்ட வெளி,

பிரம்மாண்ட சிறகெடுத்து விரிந்து செல்லட்டும்,

சகலமும் ஒரு ஒளிப்பிழம்பாகட்டும்-

அது தெள்ளத்தெளிமையான குடல்களின் பாறைகளை

வெட்டி உள் புகுந்து உறையச் செய்யட்டும்,

கடினமான ஒளிக்கசிவு

இப்போது ஒரு படிகமாக தீர்மானமாகி,

அமைதிப்படும் தெளிவு.

 

மேலும் நதி பின்னோக்கிப் போகிறது வந்தவழியே,

தன் கப்பற்பாய்களைத் தாக்குகிறது,

தன் படிமங்களைச் சேகரிக்கிறது,

தனக்குள்ளாய்ச் சுருண்டு கொள்கிறது.


 

 

ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் பிரம்மராஜன்

Translated from Spanish into English by Charles Tomlinson.

Poems selected from Penguin Modern Poets.

Advertisements

எஸ்ரா பவுண்ட்_ ஒரு மீள் பார்வை

20ஆம் நூற்றாண்டின் சர்ச்சை மிகுந்த இலக்கியவாதி என்று பெயர் பெற்ற எஸ்ரா பவுண்ட் அமெரிக்க பிரஜையாகப் பிறந்தவர்.(1885_1972) அவருடைய தாக்கம் கவிதையில் தொடங்கி, ஓவியம் (பிக்காஸோ), சிற்பம் (பிரான்குஸி), இசை(ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி) என பல்துறைகளை ஊடறுத்துச் செல்கிறது. மூத்த கவிஞர்களான வில்லியம் பட்லர் யேட்ஸ்_லிருந்து இளைய தலைமுறை நாவலாசிரியரான எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே வரையில் பல ஆளுமைகளைப் பாதித்து வழிப்படுத்தியுள்ளார். ஒரு ஐரோப்பிய இலக்கிய இதழுக்கென்று யேட்ஸிடமிருந்து அவர் சேகரித்த கவிதைகளைத் திருத்தி வெளியீட்டுக்கு அனுப்பினார் என்ற குற்றச்சாட்டு இருந்ததும் உண்மை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் புரியாத புதிர்கள் நிறைந்த நவீன கவிதையான ட்டி.எஸ்.எலியட்டின் “பாழ்நிலம்’ தட்டச்சுப்பிரதி நிலையிலேயே எலியட்டால் பவுண்டிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு தேவையான “எடிட்டிங்’ செய்யப்பட்ட பிறகே வெளியிடப்பட்டது. இதற்கான நன்றிக் கடனாக எலியட் தன் பாழ்நிலம் காவியத்தின் முதல் பக்கத்தில் அதை பவுண்டுக்கு சமர்ப்பணம் செய்தார்: “”சிறந்த தொழில்பட்பனுக்காக”(Il miglior fabbro) என்ற இதாலிய மொழி வார்த்தைகளில். தவிரவும் எலியட் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசும் பெற்றார். பவுண்டின் இணைந்த செயல்பாடு இல்லாதிருந்திருந்தால் இமேஜிசம் என்றழைக்கப்பட்ட படிமக்கவிதை இயக்கம் இன்றின் நிலையை அடைந்திருக்காது. பவுண்டைப் பொருத்தவரை அமெரிக்க இலக்கியத்திற்குப் பாரம்பரியம் கிடையாது. கலாச்சாரம் என்னவென்று தெரியாத காட்டுமிராண்டி களுக்கானது அமெரிக்கா. எனவே குறிப்பிட்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவில் வாழ்வதை அவர் பிரக்ஞாபூர்வமாகத் தவிர்த்தார். அவருடைய மாணவப் பருவத்தில் கல்லூரியில் அவர் பகைத்துக் கொள்ளாத அல்லது முரண்படாத ஒரு பேராசியரும் இல்லை என்று சொல்லலாம்.

இமேஜிசம் ஆங்கில_அமெரிக்க கவிதை இயக்கமாகத் தொடங்கினாலும் அது இருபதாம் நூற்றாண்டுக் கவிதையை புரட்சிகரமாய் வடிவமைக்கும் உத்வேகமாகமாய் மாறியது, குறிப்பாக, மொழிக் கூர்மையிலும் படிமச் சிக்கனத்திலும். அது ஒரு கவித்துவப் பாணியாக நவீனத்துவ இயக்கத்திற்கு அதன் ஆரம்பக் கட்டங்களில் ஒரு உந்துவிசையை அளித்தது. ரொமாண்டிக் மற்றும் விக்டோரியக் கவிதைப் பாணிகளின் செண்டிமென்டலிசத்தையும் சுற்றிவளைத்துச் சொல்லும் விவரணைத்தன்மையையும் நிராகரித்தது. இது இலக்கிய முன்னணிப்படையின்(அவென் கார்ட்) சமகால வளர்நிலைப் போக்கு களையும் ஸ்வீகரித்துக்கொண்டது_குறிப்பாக க்யூபிசத்திலிருந்து. இமேஜிசம் ட்டி.ஈ.ஹியூம் என்பவரின் இரண்டு கவிதைகளில் ஆரம்பம் கண்டது(1909). ஹியூம் ஒரு கணிதவியல்_தத்துவம் பயின்ற நபர். இவருடன் எஃப்.எஸ்.ஃபிளின்ட் இணைந்தார். பவுண்ட்டுக்கு இவர்களின் அறிமுகம் 1909ஆம் ஆண்டு ஏப்ரலில் ஏற்பட்டது. இமேஜிஸ்ட்டுகளை பிரெஞ்சு சிம்பலிஸ்ட் கவிதை இயக்கத்தின் தொடர்ச்சியாகத்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று சில பிரெஞ்சு விமர்சகர்கள் கூறியதை பவுண்ட் மறுத்து அவருக்கே உரித்தான வியாக்கியானங்களைத் தந்ததுடன் இமேஜிசத்தை ஜப்பானிய ஹைக்கூவுடனும் பிற சுருக்கமான ஜப்பானியக் கவிதை வடிவங்களுடனும் இணைத்தார். பவுண்டின் “மெட்ரோ ரயில் நிலையத்தில்” என்ற படிமக் கவிதை குறிப்பிடத்தக்க இமேஜிசக் கவிதைக்கான முன்னோடியாகத் திகழ்கிறது. பல சமகால அமெரிக்க ஆங்கிலேயக் கவிஞர்களின் படிமக் கவிதைகளைத் தொகுத்து 1914ஆம் ஆண்டு ஒரு தொகுதியாய் (த இமேஜிஸ்ட்ஸ்) பவுண்ட் வெளியிட்டார்.

பவுண்டின் முயற்சிகள் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் நமக்கு ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் யூலிஸிஸ் நாவல் பற்றி நாம் அறிய முடியாமல் போயிருக்கும். ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸையும் ட்டி.எஸ்.எலியட்டையும் “கண்டுபிடித்தது” பவுண்ட்தான் என்று சொல்வது மிகையாகாது. பவுண்ட்டின் முயற்சி இல்லாது போயிருக்குமானால் யூலிஸிஸ் வெறும் கையெழுத்துப்பிரதியாக நின்று போயிருக்கும். மார்கரெட் ஆண்டர்சன் என்ற பெண்மணி “தி லிட்டில் ரெவ்யூ’ என்ற இலக்கிய ஏட்டை அமெரிக்காவில் 1914இல் தொடங்கி 1929ஆம் ஆண்டுவரை நடத்தினார். இதற்கு மார்கரெட் ஆண்டர்சன் எஸ்ரா பவுண்டின் உதவியையும் நாடினார். அமெரிக்க, ஆங்கில, ஐரிஷ் பங்களிப்பாளர்கள் தவிர சர்வதேச அளவிலான படைப்பாளர் களைப் பெற்றுத் தர பவுண்ட் உதவினார். குறிப்பாக நவீனத்துவர்களின் பரிசோதனைப் படைப்புகள் லிட்டில் ரெவ்யூவில் இடம்பெற வைத்தார் பவுண்ட். ஆரம்பகட்ட ஸர்ரிஸலிஸ மற்றும் டாடாயிச படைப்புகள் இந்த ஏட்டில் வெளிவந்தன. பவுண்டின் முயற்சியால் லிட்டில் ரெவ்யூ 1918ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஜாய்ஸின் யூலிஸிஸ் நாவலை தொடராக வெளியிட்டது. இந்த வெளியீட்டில் ஏற்பட்ட சட்டச் சிக்கல்கள் உலகப் பிரசித்தமானவை. எலியட்டின் “பூரூஃபிராக்கின் காதல் பாடல்” கவிதையை அவர் இங்கிலாந்தில் இருந்த எல்லாப் பத்திரிகைகளுக்கும் அனுப்பிப் பார்த்து சலித்துப் போன நிலையில், பவுண்ட் அந்தக் கவிதையைப் பெற்று “ஈகோயிஸ்ட்’ என்ற இலக்கிய ஏட்டில் வெளிவரச் செய்தார்.

பவுண்ட் போரினால் மிக ஆழமான வகையில் பாதிக்கப்பட்டார். முதல் உலகப் போர் தொடங்க 2 வருடங்களுக்கு முன்பே காதியர் ப்ரெஸ்கா என்ற நவீன சிற்பியிடம் தன் மார்பளவு சிற்பத்தை செய்து தருமாறு கேட்டிருந்தார் பவுண்ட். அது தொடங்கப்பட்டு முடிக்கப்படாத நிலையில் இன்றும்  உள்ளது. ஆனால் சிற்பி பிரெஸ்க்கா 1915ஆம் ஆண்டு போரின் பதுங்கு குழியிலேயே மரணமடைந்தது பவுண்டை வெகுவாகப் பாதித்தது. பவுண்டுக்கு நவீன மேற்கத்திய நாகரீகத்தின் மேலிருந்த நம்பிக்கையை சிதறடித்தது. போரை வெறுத்த பவுண்டுக்கு சிறிது சிறிதாய் பாசிச ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. வோர்ட்டிசிச ஓவிய இயக்கம் முடிவுக்கு வந்தவுடன் அவர் தன் கவிதை ஆற்றலின் மீதான நம்பிக்கையை இழக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் பின்னணியில் இந்த நூற்றாண்டின் மகத்தான கவிதைப் படைப்பாக இருக்கப் போகிற கேண்ட்டோஸ்_கள் அப்பொழுதைக்கப் பொழுது எழுதப்பட்டு வந்தன. சில கேண்டோக்கள் “பொயட்ரி’ இதழில் வெளியாயின.

எனினும் இந்த மனத்தளர்ச்சியிலிருந்து விடுபட்டு 1921லிருந்து 1924ஆம் ஆண்டு வரை பவுண்ட் பாரிஸ் நகரில் வாழ்ந்தார். இப்போது அவரது நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தவர்கள் மார்செல் ட்யூஷேம், ட்ரிஸ்ட்டின் ஸாரா, பெர்னான்ட் லெஜர், எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே மற்றும் பிற ஸர்ரியலிஸ ஆளுமைகள். ஹெமிங்வேவுக்கும் பவுண்ட்டுக்கும் 20வயது வித்தியாசம் இருந்த போதிலும் ஒருவருக்கொருவர் பரஸ்பர மதிப்பும் அன்பும் வைத்திருந்தனர். தன்னுடைய கதைகளையும் திருத்தித் தர வேண்டும் என்று ஹெமிங்கே பவுண்டிடம் வேண்டினார்.

பவுண்டுக்கு ஒரு அற்புதமான இசை மனம் இருந்தது பற்றி நிறைய பேருக்குத் தெரியாது. மேலும் ஓல்கா ரட்ஜ் என்ற பெண் வயலின் கலைஞருடன் நீண்ட காலக் காதல் கொண்டிருந்தார். பவுண்ட் இரண்டு ஓபராக்களையும் தனிவயலினுக்கான சாகித்யங்கள் இரண்டையும் எழுதினார்(இதில் ஒன்று பிரெஞ்சுக் கவிஞர் பிரான்ஸ்வா விலோன் பற்றியது). இவை ஓல்கா ரட்ஜினால் வாசிக்கப்பட்டன.

பாரிஸில் வாழ்வதில் சந்தோஷமாக இல்லாத உணர்வு நிலை ஏற்பட்டவுடன் இதாலியில் அதிக இடைஞ்சல் இல்லாத ஒரு இடத்தில் வாழத் தீர்மானித்து ரேபல்லாவுக்குச் சென்றார். முதல் உலகப் போருக்கான அடிப்படைக் காரணம் வட்டி அடிப்படையில் நிதிப்பரிமாற்றம் நடப்பதே காரணம் என்று நம்பத் தலைப்பட்டார் பவுண்ட். ஹெச்.சி.டக்ளஸ் என்பவரின் “சமுதாயக் கடன்’ என்ற கருத்தாக்கத்தினால் பவுண்ட் பாதிக்கப்பட்டிருக்கக் கூடும். அவரைச் சந்தித்து நிறைய விவாதிக்கவும் செய்தார். இதன் தொடர்ச்சியாக பொருளாதராரம் தொடர்பாக நிறைய உரைகளை நிகழ்த்தினார். இறுதியாக முஸோலினியைச் சந்திப்பதென முடிவு செய்தார். இது குறித்த சாதக பாதகங்களைப் பற்றி வேண்டிய அளவு ஹெமிங்வே எச்சரித்திருந்தாலும் ஜனவரி மாதம் 30ஆம் தேதி 1933ஆம் ஆண்டு பெனிட்டோ முஸோலினியைச் சந்திக்கவே செய்தார். ஆனால் முஸோலினி பவுண்டின் பொருளாதாரக் கருத்தாக்கங்களைப் பொருட் படுத்தவே இல்லை.

1939ஆம் ஆண்டு அமெரிக்கா சென்று அமெரிக்கா இரண்டாம் உலக யுத்தத்தில் பங்கேற்பதைத் தடுக்க முயற்சி மேற்கொண்டார். வாஷிங்டன் டி.சி.க்கு சென்று பல செனட்டர்களைச் சந்தித்துப் பேசியும் எந்தப் பலனும் இருக்கவில்லை. பவுண்டைத் தெரிந்தவர்கள் அவர் முழுப்பிரக்ஞையுடனும் உலக அமைதிக்கான பொறுப்புடன்தான் நடந்து கொண்டார் என்றும் அதற்குக் காரணம் “மெகலோமேனியா” இல்லை என்று கூறியிருப்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். 1940களில் வேறு எந்த ஒரு அமெரிக்க அல்லது ஆங்கிலேயக் கவிஞனை விடவும் மிகவும் பரபரப்பான செயல்பாட்டாளராய் பவுண்ட் இருந்திருக்கிறார். 1930களில் தொடங்கி அவர் ஆயிரக்கணக்கான கடிதங்களையும் அவரது தலைசிறந்த படைப்பான கேண்ட்டோக்களையும் எழுதிக் கொண்டிருந்தார். இந்த சமயத்தில் அவரது யூத எதிர்ப்பு பட்டவர்த்தனமாய் வெளிப்பட ஆரம்பித்தது. அமெரிக்கா வையும் அப்போதிருந்த அமெரிக்க அதிபரான ரூஸ்வெல்ட்டையும் கண்டனம் செய்து இதாலிய ரேடியோவில் 100க்கும் அதிகமான ஒலிபரப்புகளைச் செய்தார். இந்த ஒலிபரப்புகள் அமெரிக்க அரசாங்கத்தால் கண்காணிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாதமும் ரோம் நகர் சென்று பவுண்ட் அளித்த உரை ஒவ்வொன்றுக்கும் அவருக்கு 17 டாலர்கள் வழங்கப்பட்டதாய்த் தெரிகிறது. போர் முடிந்து இதாலி சரணடைந்த போது பவுண்ட் ரோம் நகரில் இருந்தார். இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜெர்மனியின் தோல்விக்குப் பிறகு அமெரிக்க ராணுவத்தினர் பவுண்டைக் கைது செய்தனர். பிசா நகரில் அவர் 6க்கு6 அடி எஃகினால் அமைந்த “மரண கூண்டில்” அடைக்கப்பட்டார். 3 வாரங்கள் தனிமையிலும் கடுமையான வெப்பத்திலும் வைக்கப்பட்டு வெறும் சிமெண்ட் தரையில் உறங்க வைக்கப்பட்டார். உடற்பயிற்சி, வெளியுலக செய்தித் தொடர்பு ஆகியவை மறுக்கப்பட்டன. மனம் சிதைந்த நிலையில்தான் அவரது வதைப்பு நின்றது. மனோவியல் வல்லுநர்கள் அவரைப் பரிசோதித்து அவர் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார் என்று சான்றளித்து பிறகு அமெரிக்காவின் புனித எலிஸபெத் மனநல மருத்துவ மனையில் சேர்க்கப்பட்டார். மருத்துவ மனையின் உள்ளேயும் ஒரு கைதியாகவே நடத்தப்பட்டார்.

இதற்கிடையில் இலக்கிய நண்பர்கள் அவரை விடுதலை செய்ய பெரும் யத்தனங்கள் செய்தனர். 1954இல் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்ற ஹெமிங்வே “கவிஞர்களை விடுதலை செய்ய இது ஒரு நல்ல ஆண்டாக இருக்கும்” என்றார். கவிஞர் ஆர்க்கிபால்ட் மேக்லீஷ், பவுண்ட் சார்பாக ஒரு கடிதத்தை எழுதி வெளியிட்டார். 1957ஆம் ஆண்டு பல பத்திரிகைகள் மற்றும் வெளியீடுகள் பவுண்ட் விடுதலை செய்யப்பட வேண்டுமென்று வலியுறுத்தத் தொடங்கியதால் 1958ஆம் ஆண்டு இறுதியாக முடிவற்ற விசாரணைகளுக்குப் பின் விடுதலை செய்யப்பட்டார். அமெரிக்காவிலிருந்து வெளியேறி பிறகு நேப்பிள்ஸ் நகரில் பத்திரிகையாளர்களுக்கு அளித்த பேட்டியில் பவுண்ட் கூறினார்: “”நான் மருத்துவ மனையை விட்டு வெளியே வந்த பின்னும் அமெரிக்காவிலேதான் இருந்தேன். காரணம் முழு அமெரிக்காவுமே ஒரு மனநோய் விடுதிதான்.” பவுண்ட் 1972ஆம் ஆண்டுவரை வாழ்ந்தார். அவர் இறக்கு முன் எமர்சன்_தோரோ விருது அவருக்கு வழங்கப்பட இருந்து பெரும் ஆட்சேபணைகளுக்கும் கருத்து முரண்பாடுகளுக்குமிடையில் கைவிடப்பட்டது.

Ezra Pound-A Retrospect

Recent Posts

Italo Calvino on Francis Ponge

Italo Calvino on FrANCIS PoNGE இடாலோ கால்வினோ ஃபிரான்சிஸ் போன்ஜ் [இந்த பிரெஞ்சு ஸர்ரியலிஸக் கவிஞர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவரான ஃபிரான்சிஸ் போன்ஜ் பற்றியது. ஒரு நாவலாசிரியர் தனது சமகாலக் கவிஞரை அணுகும்போது எவ்வாறு அவர் எழுத்துக்களை மதித்து அணுகிறார் என்பதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு.]       “”மன்னர்கள் கதவுகளைத் தொடுவதில்லை. மெதுவாகவோ அல்லது திடீரென்றோ நமக்கு முன்னால் அந்தப் பெரிய பரிச்சயமான நீள்சதுர பேனல்கள் தள்ளப்பட்டுத் திறக்கும் சந்தோஷத்தை அவர்கள் அறிவதில்லை. மேலும், உங்கள் கைகளால் … Continue reading Italo Calvino on Francis Ponge

Ezra Pound-A Retrospect

எஸ்ரா பவுண்ட்_ ஒரு மீள் பார்வை   20ஆம் நூற்றாண்டின் சர்ச்சை மிகுந்த இலக்கியவாதி என்று பெயர் பெற்ற எஸ்ரா பவுண்ட் அமெரிக்க பிரஜையாகப் பிறந்தவர்.(1885_1972) அவருடைய தாக்கம் கவிதையில் தொடங்கி, ஓவியம் (பிக்காஸோ), சிற்பம் (பிரான்குஸி), இசை(ஸ்ட்ராவின்ஸ்கி) என பல்துறைகளை ஊடறுத்துச் செல்கிறது. மூத்த கவிஞர்களான வில்லியம் பட்லர் யேட்ஸ்_லிருந்து இளைய தலைமுறை நாவலாசிரியரான எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே வரையில் பல ஆளுமைகளைப் பாதித்து வழிப்படுத்தியுள்ளார். ஒரு ஐரோப்பிய இலக்கிய இதழுக்கென்று யேட்ஸிடமிருந்து அவர் சேகரித்த கவிதைகளைத் … Continue reading Ezra Pound-A Retrospect

Michael Ondaatje’s Ceylon viewed through his “Running in the Family”

மைக்கேல் ஓன்யாட்டேவின் சிலோன்   தேசவரைபடங்களில் ஒரு கண்ணீர்த்துளியின் வடிவத்தில் வரைகோட்டுருவம் கொண்ட சிலோன் எல்லா ஐரோப்பிய நாடுகளையும் கவர்ந்திழுக்கக்கூடியதாய் இருந்திருக்கிறது. காரணம் அதன் வாசனைத் திரவியங்கள். போர்த்துகீசியர் களும் டச்சுக்கார்களும் ஆங்கிலேயேர்களும் தொடர்ந்து இந்தத் தீவின் கரையில் இறங்கியவுடன் தமது வாளின் அல்லது வேதாகமத்தின் அல்லது மொழியின் சக்தியைக் கொண்டு தீவில் உள்ள சகலமும் தம்முடையதென அறிவித்தனர். இத்தீவின் பெயர் எத்தனை விதமாய் மாறியிருக்கிறது: செரண்டிப், ரத்னபீடம், டேப்ரோபேன்,ஸெலோன், ஸெய்லன், ஸெய்லான் மற்றும் சிலோன். (இறுதியில் … Continue reading Michael Ondaatje’s Ceylon viewed through his “Running in the Family”

Henry David Thoreau-A brief introduction

ஹென்ரி டேவிட் தோரவ் என்கிற இயற்கையியல்வாதி இந்தப் பூவுலகிற்கான பேராபத்துக்கள் அதிகரித்து வரும் இந்நாட்களில்தான் ஹென்ரி டேவிட் தோரவ்_இன் பாதிப்பு அதீத முக்கியத்துவமடைகிறது. சமகால சூழலியல் பற்றிய கருத்தாடல்களுக்கு புத்துயிர்ப்பு தரக்கூடிய முன்னோடியாகத் திகழ்பவர் தோரவ் மட்டுமே. வரலாற்றியல் ரீதியாகப் பார்ப்போமானால் அவரது ஒத்துழையாமை இயக்கக் கருத்துக்கள் மகாத்மா காந்தி மற்றும் அமெரிக்க கருப்பின விடுதலைப் போராட்ட வீரரான மார்ட்டின் லூத்தர் கிங் ஜூனியர் போன்ற மகத்தான ஆளுமைகளை கருத்தியல் ரீதியாகப் பாதித்த கட்டுரையை (ஆன் சிவில் … Continue reading Henry David Thoreau-A brief introduction

More Posts